Month: August 2026

Ook in de zomer is er genoeg te doen bij Marres! Met de ‘Summer Experience,’ in samenwerking met Maastricht Sport en Kaleidoscoop, konden kinderen de Limburg Biënnale ontdekken met een speciaal programma: een speelse sportactiviteit in de tuin gevolgd door een creatieve workshop (vlaggetjes maken van textiel!) en een rondleiding door de tentoonstelling door middel van een bingokaart. Allemaal geïnspireerd op of in verband met de kunstwerken die er hangen.

De groepen waren erg betrokken, nieuwsgierig en vastberaden om de volle bingokaart te halen. Een van de meiden vertelde trots dat haar opa kunstschilder is en ook in de tentoonstelling hangt.

Er is veel te zien. Wat opvallend was, is dat toch vaak dezelfde kunstwerken als favoriet uit de bus kwamen. Een torso die hangt, niet volledig is en toch niet helemaal klopt, riep veel vragen op. Je begrijpt het, maar ook weer niet. “Dat is mooi” vond een van de kinderen. “Het is niet volledig, pas als het benen zou hebben klopt het,” “maar daarom is dat toch juist kunst,” zei de ander. Er ontstond een gesprek over wat kunst nou eigenlijk ‘is,’ en dat op zo’n jonge leeftijd – de kinderen waren nog geen 10. Het was inspirerend om mee te maken hoe open de blik van deze kinderen is. Een zonnige, blikverruimende ochtend.

Tekst: Julia van de Kar

Afbeeldingen: Tineke Kambier

Midden in het Limburgse heuvellandschap bevindt zich Stichting Wereldwijd. In een voormalige huishoudschool is een cursuscentrum ingericht voor asielzoekers, vluchtelingen en statushouders met een afstand tot de arbeidsmarkt. Een belangrijk onderdeel van de stichting is het project WereldTools. Binnen dit project ontvangen deelnemers materialen waarmee zij in hun land van herkomst een klein bedrijf kunnen starten. Zo ondersteunt Stichting Wereldwijd mensen die zijn uitgeprocedeerd en terugkeren naar hun land van herkomst. Samen met de terugkeerder wordt een kist samengesteld met materialen die aansluiten bij zijn of haar plannen en toekomstperspectief.

Op 23 juli bracht een grote groep deelnemers van Stichting Wereldwijd een bezoek aan Marres. Op het programma stonden een bezoek aan de Limburg Biënnale en een speciaal programma in de tuin. Daar maakten de deelnemers kennis met Chorusing Symbionts van kunstenaar Matteo Marangoni. Het werk bestaat uit een groep kleine klankwezens die zich tussen het groen verschuilen en geluiden (re)produceren. Ze nodigen bezoekers uit om aandachtig te luisteren naar hun omgeving.

Het werk riep veel nieuwsgierigheid op bij de deelnemers. Steeds opnieuw vroegen zij zich af wat ze precies hoorden: waren het echte vogels, of kwamen de geluiden van de elektronische diertjes die zich in de bomen hadden verstopt? Juist die twijfel zorgde ervoor dat de deelnemers extra aandachtig naar hun omgeving luisterden.

Vervolgens verkenden we samen de tuin aan de hand van de kleurenkaart van kunstenaar Sanne Vaassen. De kaart vormde een mooie aanleiding voor gesprekken en bood tegelijkertijd een laagdrempelige manier om de Nederlandse taal in de praktijk te oefenen. Welke kleuren zien we in de tuin? Groen, oranje, paars en rood. Welke woorden gebruiken we om het groen om ons heen te beschrijven? Struik, plant, boom en bloem.

Dit bezoek liet opnieuw zien hoe een kunstbenadering kan bijdragen aan taalontwikkeling, verbinding en het aandachtig ervaren van de omgeving.

Tekst en afbeeldingen: Bibice Piets

Toen ik op 31 juli de deuren van Marres opende zag ik een aantal bekende gezichten op de stoep staan. Ik had voor deze groep mensen al eens eerder een presentatie gegeven. De groep inburgeraars die Marres kwam bezoeken is onderdeel van de Zelfredzaamheidsroute (Z-route), die zich specifiek richt op inburgeraars die moeite hebben om de Nederlandse taal op een regulier niveau te leren. Juist door taal in de praktijk te oefenen en op bezoek te gaan bij verschillende organisaties in de stad ontstaat er verbinding met een plek en dat versterkt de participatie.

Het bezoek startte met een kop koffie in de tuin, waar ik iets vertelde over Marres; het huis, de tuin en de tentoonstelling. De begeleider van de groep vertaalde, waar nodig, mijn woorden naar het Arabisch. Vervolgens liepen we met de bingokaart door de tentoonstelling. Er werden veel foto’s gemaakt en bijna alle deelnemers hadden interesse in de kunstwerken. Iedereen kon op eigen tempo de ruimtes verkennen en de kunst op zich laten inwerken. Toen iedereen klaar was met de bingokaart verzamelden we weer in de tuin. Hier gingen we in gesprek over de kunstwerken en wat ze van de tentoonstelling vonden.

Het laatste deel van het programma bestond uit het ontdekken van de tuin. De tuin was een bijzondere plek voor de groep en ze herkenden planten en kruiden uit hun eigen tuinen. Sommige deelnemers lieten mij foto’s zien van het dorp in Syrië waar ze zijn opgegroeid en andere deelnemers vertelden me over de bijzonderheden van de planten, zoals wanneer je thee moet drinken van een bepaalde plant om zo maagklachten tegen te gaan. 

De kleurenkaart van Sanne Vaassen uit het boekje Ommuurde Tuin werkt ook altijd goed, specifiek als het soms moeilijk is om lange gesprekken met elkaar te voeren door een taalbarrière. Visuele aankooppunten bieden houvast en zorgen ervoor dat je makkelijker met elkaar kan communiceren.

Na nog een laatste kop koffie in de tuin was het tijd om weer afscheid te nemen. De deelnemers bedankten me allemaal persoonlijk en gingen daarna weer hun eigen weg.

Tekst: Bibice Piets

Op zaterdag 18 juli was Serve the City op bezoek bij Marres om de Limburg Biënnale te bezoeken. Een kleine groep deelnemers had zich aangemeld, maar juist dit zorgde voor een intieme setting waar mensen echt met elkaar in gesprek konden.

Het doel van deze middag was voor mensen om in contact te komen met elkaar en verbinding te stimuleren. Door mensen met gedeelde interesses aan elkaar te koppelen hoop je dat er duurzame connecties tot stand komen. Het was dan ook fantastisch om te zien toen dat in de praktijk gebeurde.

Na een voorstelrondje deelde ik de bingokaart uit en liepen de deelnemers door de tentoonstelling. Gelijk zag je dat ze samen op zoek gingen naar de kunstwerken en in gesprek gingen over welke kunstwerken ze mooi en interessant vonden, wat hen juist niet aansprak maar ook over connecties met hun persoonlijke leven. Kunst is een mooi verbindingsmiddel en het was in deze context een veilige manier om elkaar beter te leren kennen. Uiteindelijk ben ik nog met de groep door de tentoonstelling gelopen en heb ik een aantal leuke feitjes en werken die de deelnemers interessant vonden uitgelicht.

Om half 5 was de rondleiding afgelopen en het was bijzonder om daarna te zien dat een aantal deelnemers nog samen door de tentoonstelling liepen. Het doel was bereikt: mensen verbinden met een gedeelde passie.

Tekst en afbeeldingen: Bibice Piets